De kracht van Osteopathie

Ik zou de titel ineens al willen veranderen of aanpassen naar de kracht van therapie. Uiteraard is Osteopathie by far the best you can get ;) het is de kracht die schuilgaat in de werking tussen de therapeut en de ontvangende mens.
Osteopathie heeft een iets andere kijk op het menselijk lichaam, daardoor worden we dikwijls niet begrepen en in de hoek van de alternatieve geneeswijze geduwd. Het is nét die iets andere kijk op blessures, letsels, pijnen, blokkades,... dat de patiënt het inzicht kan geven om zich beter te wapenen en zelf kan werken aan de veerkracht van het lichaam.
De kracht is er voor mij dat de persoon vraagt 'om eens te kijken' wat er scheelt en de osteopaat in dat mandaat naar een herstel gaat zoeken. Patiënten bij een osteopaat worden meegenomen in het herstel en worden bewuster van dat proces. Geen afhankelijkheid maar zelf beschikken, dat is de kracht.

Uit deze krachttoer kunnen soms zeer interessante ontwikkelingen ontstaan, waarbij de behandelende delen van het lichaam een geheugen losmaken waar de therapeut en de patiënt tezamen onderdeel van kunnen worden en het onderliggende patroon tegelijk kunnen aanvoelen.

Kies af en toe eens voor osteopathie en ervaar de iets andere kijk van dichtbij.

www.still-in-motion.be/afspraak 




gesnoerd door het tongriempje?

Het tongriempje is een begrip geworden en niet enkel binnen de osteopathie. Het is een structuur(tje) dat heel wat ellende kan veroorzaken maar zeer dikwijls ten onrechte als dader wordt aangeduid. Het wordt als structuurtje benaderd, in enkele seconden is het klieven gepasseerd en daarbij worden de lip en bucale riempjes ook makkelijk in een enkele beweging losgemaakt. oef, nu kan de tong van de baby vrij bewegen en gedaan met de pijntjes en ongemakken....
Wat als de tongriem en de andere riempjes nu geen structuren op zich zijn maar een deel van de kaak(wand) en mandbodem en de tong de diep in de borstkas haar oorsprong heeft? Wat als dit nu geen wat als is?
Tijdens het verblijf in moeders buik en tijdens de bevalling ondergaat het kindje grote drukken op het hoofdje en het lichaam. Daarbij kunnen tijdelijk, of langer, spanningen in het baby's lijfje ontstaan die ook door de ouders kunnen opgemerkt worden zoals voorkeurhoudingen van het hoofdje of overstrekken, een armpje dat meer gebruikt wordt...
Kantel eens voor jezelf uw hoofd opzij, draai het hoofd naar achter en slik eens. stel je nu eens voor dat uw slikproces niet vanzelf gebeurt maar afhankelijk is van een reflex. Een reflex zal er stevig staan wanneer het zenuwstelsel vrij is van stress. Stel je nu voor dat je een spanning in de nek hebt met een druk tussen de schouders en je uw hoofd niet goed kunt heffen. Zou de reflex nog dezelfde zijn of misschien eerder wat te fel? Zou het kunnen leiden tot minder goed slikken en lucht binnen pakken of het vacuüm achter in de mond niet kunnen houden? Hé, dat zijn dezelfde dingen die je ziet bij een actief tongriempje....!
Wanneer je merkt dat er bij borstvoeding 1 zijde gevoeliger is voor de moeder, of dat het kindje onrustiger wordt en moeilijker kan aanhappen aan 1 borst en makkelijk met hoofdje eronder zakt, kan je stellen dat niet het tongriempje verantwoordelijk is. Want het kan weldegelijk drinken aan de andere kant. In dit geval ligt een mechanische oorzaak in de nek en/of borstkas aan de basis.
Bij nader onderzoek is gebleken dat slechts 5-10% van de moeilijke drinkers een actieve tongriem heeft. Jammer genoeg worden er heel wat meer gekliefd. Soms is het zo dat men een actieve tongriem vaststelt en er toch geen problemen zijn om te drinken en later er ook geen problemen zijn bij het spreken.
Het is belangrijk voor de ouders van moeilijke drinkers om eerst te laten vaststellen van waar die klachten kunnen komen. Is er een mechanische oorzaak door de zwangerschap en bevalling of is er een actief tongriempje in het spel?
Als osteopaat moet ik mee kunnen praten en me daar ook in opleiden. Dankzij @didde_g ben ik helemaal mee met zowel de osteopatische aanpak en de verschillende operatietechnieken.
neem contact op indien je hier vragen over hebt.

Aard

'Rug- en bekkenklachten tijdens zwangerschap is normaal'

Jammer genoeg hoor ik dat nog vaak tijdens de anamnese, de vragen die ik stel om een goed beeld te krijgen van de klacht bij de patiënt. Waarom ben je niet naar een osteopaat of andere behandelaar geweest toen je bekkenklachten had tijdens de zwangerschap? 'Oh, de artsen maakten er niets van, het is normaal dat je klachten hebt tijdens de zwangerschap.' Ze kon amper wandelen op het einde en had constante pijn. Dat is niet normaal én het is te verhelpen. 
Het bekken moet (kunnen) wijken tijdens het groeien van de baby in de baarmoeder. Bij een kleine hapering in de onderrug of in 1 van de SI-gewrichten (gewrichten tussen de bekkenhelften en het heiligbeen) kan er al gewrichts- en spierpijn opkomen of neemt de weerbaarheid af tijdens wandelen of gewone huishoudelijke taken.
Bekkenklachten zijn net zeer goed te behandelen en helemaal veilig, omdat er een fysiologische verweking ontstaat, meer nog naar het einde van de zwangerschap, rond het bekken om zoveel mogelijk ruimte te geven aan de baby en de moeder. 
Met 1 behandeling heb je daarom dikwijls al genoeg bereikt om de klachten weg te laten zakken, volledig of zodoende dat het niet meer hindert. 
Heb je bekkenklachten, laat het behandelen door een osteopaat, het is perfect normaal om geen klachten te hebben tijdens de zwangerschap.

Een persoonlijke touch

Het zenuwstelsel, het triggert me al jaren ;)
Ik bestudeer het niet zoals een neuroloog dat zou doen, ik vind er mijn weg in maar kan het niet altijd benoemen. Wat ik wel mag doen is elke expressie in alle lagen waar het zenuwstelsel actief is waarnemen, bevragen, bevoelen en trachten een verandering teweeg te brengen. Off the record, het zenuwstelsel is op alle lagen actief, dus geen saaie momenten in het vooruitzicht.
Ik heb het zenuwstelsel altijd gezien als iets structureels mn de hersenen met haar kernen, de hersenstam met haar kernen, het ruggenmerg en haar delen, de perifere zenuwen en het autonome en het willekeurige. Voor elk 'niveau' bestaan er testen om uit te maken of er zich daar een letsel of blokkade bevindt. Door de jaren heen is mijn kijk op het zenuwstelsel erg veranderd, niet meer zo een ding dat erg moeilijk is, waar je al de testen van moet blijven kennen en weer de boeken in moet duiken om het niet te vergeten. De patiënten leerden me dat alles met elkaar is verbonden en dat het zenuwstelsel zich overal laat zien en overal een indruk en uitdruk heeft.
Het is zo groot dat ik dit in mijn leven niet ga kunnen doorgronden maar dat is helemaal ok. De wetenschap dat een goed gesprek met de ouders, die met hun baby op een behandeling komen, waarbij er een 'release' in het mooi Nederlands optreedt, dat dit ook bij het kind gebeurt, is een fijne gedachte. Dat een veilige behandeling in en met vertrouwen, vriendelijkheid, mededogen en nog meer mooie eigenschappen het lichaam in rust brengt en de blokkades duidelijker naar voor brengt een beter resultaat geeft. Dat organen een invloed hebben op uw denken, uw beleven en handelen, dat een deel van het lichaam zich kan uiten als zijnde een 'identiteit' dat met zachtheid moet behandeld worden zoals die pijnlijke schouder dat geen bruuske bewegingen en harde therapie verdraagt en 'zich' volledig kan ontspannen wanneer het zich laat ondersteunen. Dat een bot een vormspanning voor jaren kan vasthouden en daardoor lokale structuren negatief kan beïnvloeden, dat is ook zenuwstelsel. Dat een zenuwstelsel reageert op een therapeut en anders kan reageren op een andere therapeut en toch dezelfde klachten heeft. Het zenuwstelsel bepaalt voor jou wie de beste therapeut is, straf he? Een persoonlijke touch als het ware.
Het zenuwstelsel, eigenlijk zeg ik altijd, 'het is de neurologie die hier opspeelt', tegen mijn patiënten, kan ons heel goed helpen om onszelf te begrijpen. Neem nu de 10de hersenzenuw, de nervus Vagus. Deze zenuw neemt 80% informatie op en geeft daarbij 20% terug aan tuning van de organen, het is letterlijk de zenuw van ons buikgevoel. hoe rustiger we kunnen zijn, leven zonder stress hoe beter onze vagus voor ons wordt. We bepalen zelf hoe we in het leven staan door naar onze neurologie te gaan leven

Laat het lichaam emotie zien?

Deze foto is zo mooi en vertelt ongewild waar wij als osteopaten ook mee aan de slag gaan. Het is een open deur intrappen wanneer ik zeg dat (chronische) stress, klachten met zich meebrengt. We zijn sociale wezens en eenieder heeft haar/zijn eigen behoefte/wens. (vragen zoals op de foto)
Stress kan deze behoefte/wens nog meer katalyseren waardoor er ook lichamelijke klachten beginnen te ontstaan en spanningen gevoeld worden. Het gebeurt dikwijls dat er tijdens behandelingen emoties worden getriggerd of dat er duidelijke signalen zijn dat sommige klachten verbonden zijn met een emotie. Je kan weldegelijk helemaal 'nen andere' zijn na een behandeling, wanneer de stress van je lijf valt en je behoefte/wens niet meer zo nadrukkelijk ligt te prikken aan het oppervlak en/of je meer ruimte krijgt en er positief mee om kunt gaan.

Wat al de baby's echt willen weten, is wat we eigenlijk zelf allemaal willen weten.